Her zaman hataları olan şeyleri seçiyorum. Üzülüyorum, kendimi kaybediyorum ve hep başarmış sanarken kendimi en başa dönüyorum. Sürekli o hatanın iyi birşeye dönüşmesini isterken hep kapıdan kovuluyorum.
     Yanlışlar üstüne yanlışlar yapıyorum. Kovulduğum kapıları kırmaya çalışıyorum artık ve o hatanın güzelliğini ve çekiciliğini kapıları kırmaya çalışırken kaybediyorum. Artık daha fazla dayanamıyorum. Yalan söylüyolar ve ben kendimi kaybediyorum.
     Geçmişten yaralarla dimdik durmaya çalışıyorum. O hataya ihtiyacım var bu sefer güzel bir yara almak istiyorum. Ama o kaçarken sanki kendi hatasını kovalıyor. Buda bendeki süretini değiştiriyor. Hergün yeniden uyanmaya çalışıyorum ve yeniden başlamaya çalışıyorum. Bu yüzden sürekli aynı yerdeyim. Yüzüme kapatılan her kapı beni dahada alt katmanlara doğru hapsediyor.
     Ben artık bekliyorum en derin yerde ve en güzel hatayı.