Hergün yeni bir gün için uyanırım.
Kafamda beslediğim bu kurt ile,
Kaç gece öldürmeye çalıştım.
Kaç gece ölmemek için kaçtım.
Artık çok yorucu gelir.
Bütün korkular ve kaçışlar.
Sonunda bu parazit.
Bütüm yaşam hücrelerini ele geçirdi.
Artık soluksuz yaşayan zombiden.
Bir farkım yoktur belki.
Aklımda tek bir düşünce.
Son verecek belki.
Bu soluksuz yaşama..
Derinlerde bir yerlerde.
Öldürdüğüm ve kaçtığım.
İnsanlar…
Sorguluyorlar beni.
Her an…
Her dakida…
Kaçamak cevaplar veriyorum.
“Bilmiyorum” diyorum.
“Belki” diyorum bazen.
Hiçbiri artık kanmıyor.
Yalanlar…
Beynimdeki kurt tarafından.
İçime bırakılmış larvalar gibi.
Gün geçtikçe.
Daha çok insandan kaçmamı.
Daha çok insanı öldürmemi sağlıyor.
Her insan hesap sorucak benden.
Benden ve hayallerimden.
Hayallerim…
Yalanlar…
İnsanlar…
Beynimdeki kurt…
Kurtulmam gerek.
Kaçacağım yer belki uzakta.
Ben yaklaştıkça.
Daha uzakta.
Kaçıyor benden.
Nefes alamıyorum.
Ciğerlerim patlıcak.
İçimdeki herşey o kan gölünde boğulsun.
Boğulsun…
Uzaklara yaklaştıkça.
Beni içine alsın.
Alsın.
Son bulsun.
Son bulsun artık.
Lanet olsun!