Sen sadece yaşa, ben o kadın olma ihtimalini korumaya devam edeceğim…
Beynim çatlamak üzere. Elimde ki notla önceden beklediğim ve artık canımı yakamayan sonu seyrediyorum. Aslında böyle olacağı belliydi. Tıpkı her güzel şeyin sonunda ortaya çıkan kötülükler gibi. İyimser olmaya gerek yok. Kardelenlerin karları delmesi umurumda değil, güneşin tenimi yakması ve artık mevsimin bahara dönüp, takvimlerin aşkı işaret etmesi. Hiç biri zerre kadar umurumda değil. Gerçekleri değiştiremeyeceğimi kabul etmeliyim, çok ama çok zor olsa da. Keşke diyorum bazen. Keşke okyanusun dibinde başıboş bir balık olsaydım. Belki unutabilirdim her şeyi. Kendime yalan söylemeye başladığım ve kimseye güvenemediğim zamanların devre arasını yaşadığımda; içimde nedenolmasıngiller familyasından çiçekler açanın gidişine engel olamadıysam, nefes almaktan başka bağımlılığım kalmamış demektir…
